Hij wist niet dat ik een trans verleden heb 

Normaal vertel ik het altijd wel eerst, wanneer ik een leuke man ontmoet maar na zoveel jaren begin je soms zelf te vergeten dat je iets moet vertellen, alvorens de passie te hoog oplaait.

8 jaar geleden heb ik een operatie ondergaan die mij als vrouw gecompleteerd heeft.

Ik was mentaal al wel lang voor die operatie een vrouw, maar voor de wet en voor mijn geest heeft die operatie echt wel een groot verschil gemaakt.

Voor die operatie was ik een vrouw met een penis. Na de operatie was ik gewoon Samantha. Een doodnormale vrouw met een doodnormaal lichaam. 

In de eerste 2 jaar na de operatie voelde ik bijna telkens een morele verplichting om het tijdig te vertellen, wanneer ik een leuke man ontmoette.

Ik moest en zou het hem vertellen, voor we de lakens deelden.

Dat was maar zo eerlijk dacht ik bij mezelf.

Na enkele jaren merkte ik echter dat die operatie slechts een detail geweest was. Een voetnoot in een groot boek.

Hij vindt me leuk voor wie ik ben. Voor wie er vandaag voor hem zit.

Waarom zou ik er dan telkens mee te koop moeten lopen dat ik een verleden heb?

Waarom mag ik niet gewoon genieten van het moment en de dingen op zijn beloop laten. 

Waarom moet ik een "bekentenis" forceren? 

Wat valt er überhaupt nog te bekennen?

Dat ik een vrouw ben die een ongelukje heeft laten rechtzetten? Een ongelukje dat er al heel veel jaren niet meer toe doet?

Een detail waar vandaag niemand de gevolgen nog van ziet?

Waarom zou ik mezelf zo kwellen?

De laatste jaren ga ik relaxter om met "het vertellen" wanneer ik een leuke man ontmoet.

Tijden zijn veel opener nu. Technieken zijn veel verder gevorderd.

Ik heb het geluk dat ik in de verlichte wereld leef. 

In een deel van de wereld waar trans personen al lang geen kermisattractie meer zijn.

Dus toen ik Stan ontmoette kwam het niet meteen in me op dat ik het hem moest vertellen.

Stan was een doorsnee papa van eind de 30, precies achttien maanden ouder dan ikzelf, zeer druk met zijn carrière bezig, gescheiden en vader van 3.

Stan was moeilijk te pijlen wanneer het op LGBTQ-zaken aankwam.

Hij kon soms heel open-minded reageren en dan weer zo oerconservatief.

Dat maakte het voor mij nog moeilijker om het juiste moment te vinden.

Na een aantal keer lange Tinder chats gehad te hebben, leek het mij tijd om mijn stoute schoenen aan te trekken en Stan voor een drankje te vragen.

Ik was bloednerveus.

Wat ga ik aandoen?

Waar gaan we over praten?

Hoe vermijd ik dat ik verlegen word wanneer zo een knappe man als Stan mij in mijn ogen kijkt?

Zoveel vragen en geen handleiding.

Ik besloot een avondkleed aan te doen dat ik nog gedragen heb tijdens een gala voor het 10-jarig bestaan van het bedrijf waar ik werkzaam ben.

Zijde met accenten van kant en parelmoer.

Een peperdure "designerjurk" zoals dat heet.

Gelukkig niet aan volle prijs gekocht.

Outlets zijn soms "life savers".

Maar goed, dat laatste hoefde Stan niet te weten.

Speciaal voor Stan ging ik die namiddag nog even naar de kapper en ging ik ook nog even naar de manicure.

Lijk ik nu geen burgertrut?

Zie ik er niet te deftig uit?

Ik probeerde de balans te vinden tussen nympho en deftige dame.

Ik wilde natuurlijk niet als een "goedkope hoer" overkomen.

Voor Stan moest ik wel die extra mile gaan.

Hij was het waard.

10 voor 7.

Ik zie mijn scherm oplichten.

Een berichtje van Stan.

Hij is er bijna. Nog 5 minuten.

Ik moet de hapjes nog op tafel zetten en de wijn nog even laten chambreren.

En binnen 5 minuten is hij hier al.

Haastig tover ik nog een feestmaal aan tapas op tafel en een glaasje zoete moezelwijn, juist op tijd om de deur te gaan openen voor Stan.

Een grote, brede man met baardje, in maatpak, met een kleine attentie bij zich belt aan.

Hij is nog knapper dan op zijn foto's.

Je zou hem echt geen 39 geven.

Hij ziet er maximum een jaar of 33 uit.

Hij torent boven mij uit.

Dat alleen al is een plezier voor mij.

Een man die 4 koppen groter dan mij is.

En ik heb dan nog hakken aan.

Ik voel me zo klein naast Stan.

Hij merkt mijn hakken meteen op.

"Ben je een beetje een diva, Samantha?", vraagt hij glimlachend.

" Hoezo?" , vraag ik met rode wangen terug.

"Je blauwe glitterhakken. Als Assepoester minder preuts was geweest en op Tinder zat, zou ze ongetwijfeld die hakken aangehad hebben".

Het ijs was al meteen gebroken.

We schoten beiden in de lach en voelden ons klaarblijkelijk al meteen op ons gemak bij elkaar.

Ook al was dit onze allereerste ontmoeting, in persoon.

We hadden wel al ge-video-chat en gebeld maar dit was toch nog net eventjes diepgaander.

Ik stelde voor om even in de zetel te gaan zitten.

Met de kerst in aantocht, had ik de videocassette van de open haar even aangezet en de lichtjes van de kerstboom mooi aangestoken.

Ik bood Stan een glas wijn aan, toen hij me eerlijk bekende dat hij eigenlijk liever een pintje drinkt.

Gelukkig had ik daarop gerekend.

Ik had dus 2 Cristals in de frigo koud staan voor hem.

Ik zet zijn pintje op tafel en zet de kom met Doritos naast hem.

We praten wat over de aankomende kerstplannen, wanneer ik hem plots vraag of hij al cadeautjes gekocht heeft voor zijn geliefden en waar hij zelf graag op hoopt.

Uitdagend en flirtend zegt hij : "Ik wil jou graag uitpakken."

Ik krijg meteen het rood op mijn wangen en antwoord hem : " Misschien wil het cadeautje ook wel door jou uitgepakt worden. Waarom denk je dat er zo een feestelijke verpakking rond zit, net nu jij hier bent?"

Een paar flirterige minuten later heb ik 3 glazen zoete wijn op en hij heeft 2 flesjes Cristal achter de kiezen.

Voor ik het weet raken zijn lippen de mijne en zit zijn tong in mijn mond.

Nog enige minuten later zit zijn hoofd tussen mijn decolleté mijn C-cup af te tasten.

Cirkelend met zijn lippen rond mijn tepelhoven, neemt zijn zuigkracht toe.

Ik slaak een lichte kreun van genot uit.

Hij ziet het duidelijk als een aanmoediging want hij wordt wilder en hitsiger met de seconde.

Nu begin ik mij toch wat schuldig te voelen.

Hij heeft ook recht op zijn genot...

Ik duw hem zachtjes achterover in de zetel, zit wat met zijn riem te klooien, alvorens ik zijn Calvin Klein boxershort omlaag doe en mijn hoofd zachtjes tussen zijn benen laat zakken.

Zijn ballen ruiken zo fris.

Dat is het eerste dat me opvalt.

Hij was hier duidelijk op voorbereid.

Zachtjes begin ik zijn balzak te kussen en zijn schacht te masseren.

Ik voel zijn eikel als een razende zot kloppen en zwellen in mijn hand.

Hij heeft een blik in zijn ogen als een tijger die pas een biefstuk saignant gevoerd heeft gekregen.

Hij laat me eerst zachtjes begaan, maar na enkele minuten is hij assertief genoeg geworden om mij instructies te geven hoe ik zijn slang moet verorberen; Hij zet zijn handen op mijn voorhoofd en duwt zijn mannelijk lid stevig naar beneden in het diepste van mijn keelholte.

Een goed sletje moet af en toe eens stevig stikken, fluistert hij me dominant en bevelend toe.

Op en neer voel ik zijn lid in mijn keel pompen, als een wild dier dat probeert uit te breken in een veel te krappe kooi.

Na enkele seconden voel ik zelf de benauwdheid niet meer.

Ik geef me gewoon over.

Aan het moment en aan hem.

Hij heeft gewoon gelijk.

Goede sletjes moeten af en toe gewoon eens zuigen voor hun leven.

En dat is dus wat ik doe.

Ik hul mijn lippen rond zijn gigantische diameter en hou zijn stevige paal vast met mijn warme mond, als een griptang die een object in bedwang moet houden.

Mijn warme, natte mond, mijn stevige kauwspieren zijn duidelijk een bron van genot.

Hij smeekt me om verder te doen en elke keer ik een van zijn bevelen opvolg, geeft hij me een zachte slag op mijn kaak met zijn joekel van een lid waarna hij hem zachtjes via het voorste zijgedeelte van mijn binnenwang terug naar binnen schuift.

Ondertussen drinkt hij gewoon verder van zijn glas Cristalbier dat ondertussen de hete kamertemperatuur is beginnen overnemen.

Hij trekt mijn hoofd steeds dichter naar zijn schaambot toe.

Nu ben ik echt aan het stikken.

Ballen en lid, tot aan de laatste millimeter in mijn mondje.

Je zou denken dat ik het superbenauwd heb nu?

Niets is minder waar.

Trots. Dat is de enige sensatie en emotie die mijn lichaam en hoofd vult.

Ik denk grappend en half-serieus bij mezelf dat ik nog wel een keer olympisch kampioene deepthroating word.

Hij staat recht uit zijn zetel en beveelt mij op mijn knieën te blijven zitten.

Hij grijpt me bij mijn haren vast en begint mij nog gewelddadiger te facefucken dan daarvoor.

"Vertrouw je mij?" , vraagt hij me.

"Ja" zeg ik zonder veel nadenken twijfelend hoezeer je een wildvreemde die pas een half uur geleden voor de eerste keer voor je drempel stond, kunt vertrouwen.

Het zou wat belachelijk zijn om nee gezegd te hebben. Als je iemand niet vertrouwt ga je toch ook niet met zijn jongeheer in je mond staan sjouwen?

Stan haalt plots een stel handboeien tevoorschijn en maakt me ermee vast aan de radiator.

"Nu heb ik helemaal carte blanche", zegt hij met een sadistische, doch zwoele blik in zijn ogen.

To be continued...