Aanrijding met gevaarlijk geile gevolgen

Geplaatst door: tof-gay-koppel op 01-12-25

Het was een rustige namiddag. Mijn partner en ik zaten aan onze koffie toen een doffe klap buiten weerklonk. Pas vijf minuten later besefte ik hoe hard die klap moet zijn geweest, toen de bel ging.

Voor onze deur stond een verbluffend mooie vrouw van rond de veertig. Haar wangen rood, haar handen trillend.

“Sorry… weten jullie van wie die auto is?”

“Van mij,” zei ik.

“Godzijdank. Ik ben er tegen gereden. Ik moest uitwijken en… ik ben nog altijd volledig van mijn stuk.”

We nodigden haar binnen. Terwijl ze sprak, trilde haar stem — en toch was er iets onweerstaanbaar zachts aan haar zenuwachtigheid. We vulden het formulier in, dronken koffie, en ze verontschuldigde zich minstens tien keer.

“Jullie hebben me echt gerustgesteld,” zei ze bij het weggaan. “Ik ben blij dat het… bij jullie was.”

Pas later zagen we op het formulier dat ze letterlijk om de hoek woonde. Die avond zaten mijn vriend en ik in boxers en T-shirt tv te kijken toen opnieuw de bel ging. Mijn partner grijnsde. “Ik ga écht geen badjas aandoen. Wie ons niet in boxer aankan, heeft pech.”

Hij deed open.

In de deuropening stond een bijzonder aantrekkelijke man — midden de veertig, licht stoppelbaardje, discrete aftershave, een donkerblauw hemd dat net iets te goed rond zijn schouders spande.

“Goedenavond. Ik ben de man van… de dame van vanmiddag.” Zijn glimlach was beleefd maar zijn blik gleed vluchtig langs de blote huid van mijn vriend.

“Ze heeft, eh… jullie balpen meegenomen. Per ongeluk. En… ik heb een flesje mee om ons nog eens te excuseren.”

Het was een dure fles champagne. Te duur voor een gewone verontschuldiging. We lieten hem binnen. Terwijl mijn vriend koffie zette, praatten Bart en ik. Zijn humor was scherp, zijn ogen warm — en de manier waarop hij naar mijn mond keek, was allesbehalve hetero.

“Mijn vrouw gelooft dat ze alles beter kan,” zei hij met een grijns.

“Alles?” vroeg ik.

Zijn ogen vernauwden zich licht. “Sommige dingen… laat ik liever door mannen doen.” Hij likte kort langs zijn lip, de plaagstok. Gelukkig was mijn partner daar met de koffie. Na een tijdje vroeg hij naar het toilet. Toen hij na vijf minuten niet terug was, passeerde ik de gang. De deur stond op een kier — alsof hij dat met opzet had gedaan.

Hij stond recht, rug half naar mij, broek open. Zijn hand bewoog langzaam, bijna uitdagend ritmisch over een harde, indrukwekkende erectie. Hij moest me gehoord hebben, maar draaide pas toen ik in de deuropening stond. Zijn blik was uitdagend en vastbesloten.

“Ik hoopte al dat jij kwam kijken,” fluisterde hij. “Ik heb sinds mijn studententijd geen man meer gepijpt… ik hoop dat ik het niet ben verleerd.”

Hij kwam dichterbij, zijn adem warm tegen mijn kaaklijn.

“En twee mannen tegelijk? Dat… wil ik al veel te lang.”

Mijn vriend verscheen achter me, bleef staan, keek — en lachte zacht. “Ik zie dat jij het toilet gevonden hebt.”

“Misschien… heb ik nog iets anders gevonden,  En hopelijk mag ik nog vaker komen zoeken’’

Wat daarna gebeurde, was gretig maar verfijnd: een man die jarenlang iets had onderdrukt en plots voluit proefde. Hij was hongerig, vakkundig, verrassend teder én ongeduldig tegelijk — Jawadde die gast had het echt nodig…

Weken later kwamen we hem en zijn vrouw in de stad tegen. Hij droeg een beige broek die veel te weinig aan de verbeelding overliet. Wanneer hij ons begroette, zag ik het meteen: een duidelijke vorm die strak tegen de stof drukte, én een donkere plek van opwinding die hij zéker niet kon verbergen.

Hij boog zich iets te dicht naar me toe.

“Ik ben nog altijd blij dat mijn vrouw tegen jullie auto reed,” fluisterde hij.

Zijn hand gleed vluchtig langs mijn heup, niemand anders die het zag.

“Jullie… zijn gevaarlijk verslavend.”…ik wil jullie elke week…