De buurjongen

Geplaatst door: anna-hot op 09-03-26

“Het wordt fris,” zei hij zacht, zijn blik even naar haar schouders glijdend. “Wil je… misschien even binnenkomen?”

Het was geen bevel, geen verwachting. Meer een uitnodiging die precies op het juiste moment kwam. Anna voelde haar hartslag in haar keel, maar ze knikte, langzaam, alsof haar lichaam het antwoord al wist voordat haar gedachten het konden bijbenen.

Hij liep voor haar uit naar zijn voordeur, maar keek halverwege om, alsof hij wilde controleren of ze nog volgde. Zijn ogen bleven net iets te lang hangen, en dat kleine moment — dat stille, geladen kijken — was bijna intiemer dan een aanraking.

Binnen was het warm. Niet benauwd, maar behaaglijk, alsof de ruimte hen meteen omhulde. De lichten stonden gedimd, genoeg om elkaar duidelijk te zien, maar zacht genoeg om elke beweging een soort fluistering te maken.

Anna voelde hoe de spanning veranderde: minder scherp, meer vloeiend. Hij stond nu vlak voor haar, zijn hand rustend op de deurpost, zijn lichaam net niet tegen het hare. De nabijheid was bijna tastbaar.

“Je mag… als je wil… even naar boven,” zei hij, zijn stem laag en voorzichtig. “Het is rustiger daar.”

Er zat geen druk in zijn woorden, alleen een soort openheid die haar uitnodigde om te kiezen. Anna voelde een warme rilling langs haar armen trekken. De trap lag half in de schaduw, en terwijl ze de eerste trede opging, hoorde ze zijn rustige voetstappen achter zich — niet opdringerig, maar aanwezig, alsof hij haar volgde in hetzelfde ritme.

Boven was het stiller. De deur van zijn slaapkamer stond op een kier, een zachte gloed van binnenuit. Anna bleef even staan, haar hand op de deurpost, haar adem iets sneller dan normaal. Ze voelde hem achter zich, zijn aanwezigheid warm en dichtbij, zonder haar aan te raken.

De spanning hing nu tussen hen als een dun draadje dat bij de kleinste beweging zou trillen.

En als je wil dat het verder gaat stuur me een PM