Een onvoorziene upgrade

Geplaatst door: isabel op 15-04-26

“33D, 33D”, mompel ik, terwijl ik mijn weg door de smalle rijen met stoelen in het vliegtuig baan. Door mijn late check-in was de mogelijkheid om een raamplek te krijgen verdwenen en ik ben lichtelijk geïrriteerd omdat ik waarschijnlijk de volgende zeven uur mezelf moet verontschuldigen als mijn hoofd op de schouder van de persoon naast me valt. Als ik ga zitten maak ik meteen mijn riem vast en verwijder ik mezelf mentaal van mijn omgeving door in mijn nieuwe reisgids over Boston te lezen. Ik ben me onbewust van de veiligheidsinstructies, die ik al zo vaak heb gezien dat ik ze uit het hoofd ken. Als mijn ogen kort van het boek opkijken, worden ze onderschept door de ogen van de stewardess, die een paar rijen voor me de instructies geeft. Een hypnotisch gevoel beweegt door mijn lichaam, terwijl we net iets langer naar elkaar staren dan toepasselijk is en zij vergeet de instructies na te bootsen. Lang geleden ben ik al tot de conclusie gekomen dat een ‘brace’-positie waarschijnlijk nog nooit iemand heeft gered van een uit de lucht vallend vliegtuig, maar langzaam sluit ik mijn boek en besluit dat het deze keer de moeite waard is om op te letten. Terwijl zij doelloos naar de achterkant van het vliegtuig staart en haar routine voortzet, neem ik haar ongewone, exotische uiterlijk in me op: een lichtbruine huidskleur, zwart haar in een strakke paardenstaart, gecombineerd met lichtblauwe ogen. Tijdens het opstijgen fantaseer ik een beetje over haar en val in slaap als het vliegtuig een horizontale positie in de lucht heeft.

Als ik door een zachte duw word wakker gemaakt, hebben mijn hersenen een moment nodig om zich te herinneren waar ze zijn. Het proces wordt versneld door het zicht van de lichtblauwe ogen over welke ik heb gedroomd. ‘Kan ik u iets te drinken aanbieden, mevrouw? We hebben een variatie aan non-alcoholische en alcoholische dranken.’ Het voelt bijna alsof ik betrapt word op het hebben van erotische fantasieën over haar en probeer me als een gemiddelde passagier te gedragen. ‘Ik zou graag een witte wijn willen, alstublieft’, zeg ik nadat ik mijn keel heb geschraapt, die door de vliegtuiglucht droog is geworden. Ik ben nog niet helemaal wakker en heb daarom niet door dat ik als gefixeerd naar haar ogen aan het staren ben, terwijl zij geconcentreerd mijn wijn inschenkt. Plotseling kijkt ze van de beker op en houden we oogcontact. Het voelt alsof elektriciteit door mijn lichaam stroomt. Het moment wordt onderbroken door haar eindeloze vullen van de beker, dat nu het moment van overlopen heeft bereikt. ‘Shit’, vloekt ze en loopt weg terwijl ze haar handen omhoog houdt om een grotere rotzooi te vermijden. Terwijl ik me uitrek om wat energie in mijn ledematen te krijgen, kan ik mijn glimlach niet onderdrukken. Ik ben teleurgesteld als een paar minuten later mijn wijn door een onbekend gezicht wordt overhandigd. Na mijn wijn voel ik me avontuurlijk en besluit ik haar te gaan zoeken. Hoe ver kan ze zijn?

Zoals verwacht duurt het niet lang voordat ik haar in de kombuis van het vliegtuig vind. ‘Hey daar’, zeg ik om ervoor te zorgen dat ze zich omdraait. Als ze dat doet, is ze duidelijk geschrokken door mijn aanwezigheid en grijpt naar haar borst om de adrenaline rush te verwerken. ‘Ik wilde je niet laten schrikken. Ik wilde alleen…’, ik realiseer me dat ik geen verhaal heb voorbereid en wil naar mijn stoel terugkeren om over mijn stompzinnigheid na te denken. In plaats daarvan lacht ze lief en grijpt ze mijn hand. ‘Heb je even tijd?’ fluistert ze. Als ik ja knik spoort ze me aan om met haar mee te komen. Ik heb geen idee waar we heen gaan als we hand in hand door de gang van de businessclass joggen. Plotseling staan we in de neus van het vliegtuig, welke gevuld is met een selectieve hoeveelheid eersteklas-stoelen, waarin niemand lijkt te zitten. ‘De eerste klas is vandaag leeg’, informeert ze me en sluit het gordijn dat als grens tussen de klassen dient. Voor ik het goed en wel besef neemt ze mijn gezicht tussen haar handen en geeft ze me een aarzelende kus. Als ze merkt dat ik terugkus, wordt ze wat heviger. Superhandig duwt ze me de dichtstbijzijnde stoel in. Vluchtig stopt ze met me te zoenen, duwt me op de grote leren stoel neer en trekt aan een hendel die de stoel naar een bed transformeert. ‘Dus dit is wat er in de eerste klas gebeurt’, grap ik om mijn nervositeit te verbergen. ‘Geloof me, dit zou weleens een eerste keer in de eerste klas kunnen zijn’, grapt ze terug voordat ze op me klimt.

Haar goedverzorgde handen bewegen over heel mijn lichaam, voordat ze een hand over mijn kruis laat glijden. Ze stopt me te zoenen om haar focus naar beneden te richten, terwijl haar ogen diep in de mijne kijken. ‘Blijf stil nu’, fluistert ze op het moment waarop de top van haar vingers een ruimte tussen het elastiek van mijn legging en mijn huid creëren. Terwijl ze, met haar onderlip tussen haar tanden, naar me kijkt, beweegt haar hand omlaag richting het vochtige gedeelte van mijn lichaam. Mijn kutje is kletsnat en dat vindt ze blijkbaar spannend. Ze verspreidt mijn vocht richting mijn klit, voordat ze geduldig mijn meest gevoelige plekje probeert te vinden, met de reactie van mijn lichaamsbewegingen als navigator. Als mijn rillingen een hogere intensiteit bereiken, blijft ze op het plekje en instinctief opent mijn mond zich. Ik sluit mijn ogen en span mijn stembanden aan om te voorkomen dat ze enig geluid maken. Als ik voel dat ik genoeg controle heb, open ik mijn ogen weer en zie ik haar geconcentreerd met mijn klitje in de weer. Tussendoor blijft ze me kussen, met een duidelijke voorkeur voor mijn nek en keel. Ik heb totaal geen verweer en onderga haar liefkozingen, terwijl ik ondertussen geiler en geiler wordt. Lang ga ik dit niet meer uithouden. ‘Laat je maar gaan’ zegt ze lief en ik kan niet anders dan gehoorzamen. Ik kom heerlijk klaar en als extraatje krijg ik er nog een heerlijke tongzoen van haar bovenop. Als lachend zet ze zich terug recht, toont me haar natte vingers die ze snel en behendig aflikt. Ik krijg nog een laatste, lange, diepe tongzoen, en dan verzoekt ze me terug naar mijn stoel te keren . Ik strompel door het vliegtuig terug naar mijn toegewezen plaats, en ik ervaar blikken van de crew die erop lijken alsof ze weten wat er gebeurd is. De laatste twee uur van de vlucht besteed ik met mijn herinneringen van het avontuur in de eerste klas en neem ik me voor haar nummer te vragen. Maar tijdens het verlaten van het vliegtuig is mijn persoonlijke stewardess nergens te bekennen en concludeer ik dat ik haar nooit meer zal zien. Met mijn hoofd nog steeds in de wolken ontvang ik mijn bagage, waarop ik best lang moet wachten. Als ik naar de uitgang loop hoor ik plots een stem. ‘Hey!’ Zij is het en ik schrik er best van. Ze lacht haar mooie tanden bloot. ‘Hallo, ik heet dus Silvy’ lacht ze al blozend. ’Ik ben een paar dagen vrij hier in Boston, zin om elkaar beter te leren kennen?’

Ik heb nog nooit zo snel ‘ja’ gezegd in heel mijn leven!