Mevrouw De Smet

Geplaatst door: mjickers op 03-09-26

Ik was 21, groot en voor mijn leeftijd al stevig gebouwd, dat hoorde ik wel vaker. Het was een koude winteravond, typisch Vlaams grijs weer. Buiten blies de wind hard over de parking naast het basketbalveld.

De training was net afgelopen. Iedereen was al vertrokken. Ik bleef zoals wel vaker als laatste in de douche. Ik hield daarvan, alleen in de stoom staan terwijl het buiten vroor.

De douches stonden vol damp. Het water was heet en beukte op mijn schouders. Ik stond met mijn ogen dicht toen ik de deur hoorde opengaan.

Het was de moeder van Tom. Mevrouw De Smet. Ik had haar al vaker gezien op de tribunes. Altijd netjes gekleed, ik vond ze vaak nogal streng kijken. Ze stond daar in haar winterjas, sjaal nog om, wangen rood van de kou. Ze keek recht naar me.

Ik zei niets. Zij ook niet.

Ze kwam dichterbij. De stoom hing tussen ons. Haar ogen gleden over me heen, rustig, alsof ze precies wist wat ze deed.

“Je bent de laatste,” zei ze gewoon.

Ik knikte. Het water bleef stromen.

Haar hand lag eerst op mijn borst. Daarna gleed ze lager, langzaam, tot ze me vastpakte. Ze bewoog haar hand zonder haast, op en neer, terwijl ze me aankeek. Het water bleef vallen, de stoom bleef hangen. Ik voelde hoe mijn lichaam reageerde. Ze merkte het meteen. Haar duim gleed over de kop, zacht, terwijl haar vingers stevig bleven.

Geen van ons zei nog iets. Alleen het geluid van het water en haar hand die bleef bewegen. Soms trager, soms sneller. De spanning was overal. Ik stond stil. Zij bleef me aankijken, kalm, alsof ze precies wist hoe ver ze kon gaan.

Ik kwam bijna zonder geluid. Alleen een diepe ademhaling die ik niet meer kon inhouden. Haar hand bleef nog even tot ze zeker was. Toen liet ze los zonder zelfs te kijken naar beneden. 

Ze stapte achteruit, keek me nog één keer aan en ging weg. De deur ging dicht. Buiten was het nog altijd koud.

Ik heb haar daarna nog vaak gezien op de tribunes. Soms keek ze. Soms niet. We hebben er nooit over gepraat.