De brave sexy hetero werfleider

Geplaatst door: tof-gay-koppel op 04-10-26

Die zomer leek dit jaar eindeloos te duren. Zeker voor de mannen op de nieuwbouwwerf achter onze hoek.

Dag na dag hing de hitte boven de straat. De thermometer tikte soms vijfendertig graden aan en op de werf achter onze hoek waren de mannen al vroeg aan het werk. Beton, staal, stof en zon — en daartussen Stijn.

Vijfendertig, knap, sportief gebouwd, gebruind door het buitenwerk. Een man die zonder moeite zijn aanwezigheid liet voelen. Geen overdreven macho, eerder die rustige, zelfverzekerde uitstraling van iemand die gewend is om een werf te leiden en tegelijk met iedereen goed overweg kan.

Wij raakten met hem aan de praat.

Eerst gewoon over de werken. Daarna over de warmte, de buurt, het leven. Op een bijzonder hete middag kwamen we met een doos ijsjes naar buiten.

“Voor de mannen,” zeiden we.

Stijn grijnsde.

“Jullie verwennen ons nogal”

Vanaf dat moment was er een soort vriendschap ontstaan. Een praatje wanneer hij ons zag. Een grapje. Soms een paar minuten langer dan strikt noodzakelijk.

En natuurlijk merk je dan dingen op.

Hoe zijn T-shirt na een lange warme dag tegen zijn lichaam plakte. De gebruinde armen. Zijn sterke schouders. De lichte stoppel op zijn kaak. De manier waarop hij zijn helm afzette en met zijn hand door zijn haar ging.

Maar er was nooit iets uitgesproken.

Stijn was getrouwd. Vader van twee kleine kinderen. Hetero.

Dat was gewoon een gegeven.

Tot die ene namiddag.

Hij kwam niet zoals anders even een praatje maken. Hij bleef voor onze deur staan en keek ons wat ongemakkelijk aan.

“Mag ik jullie iets vragen?”

“Natuurlijk.”

Hij aarzelde.

“Ik moet straks rechtstreeks van de werf naar een netwerkavond. Ik moet daar zelfs een speech geven.”

Hij lachte nerveus.

“Maar ik zit onder het stof en zweet. Zou ik me misschien bij jullie mogen omkleden?”

Een korte stilte.

“En eventueel douchen?”

“Tuurlijk.”

Zijn opluchting was bijna aandoenlijk.

Even later stond hij in onze hal met zijn werfkleren over zijn arm. Ineens was die professionele afstand verdwenen. Geen werf meer, geen helm, geen collega’s.

Alleen Stijn.

Hij keek om zich heen.

“Best grappig eigenlijk. Ik ken jullie al de hele zomer en nu sta ik hier ineens om me bij jullie te gaan douchen.”

“Je kunt altijd nog van gedachten veranderen.”

Hij keek ons aan.

“Dat weet ik.”

Die paar woorden veranderden de sfeer.

Niet abrupt. Eerder langzaam.

Een blik die iets langer bleef hangen. Een glimlach die niet meer helemaal vriendschappelijk was. Een spanning die er misschien al die tijd was geweest, maar waar niemand woorden aan had gegeven.

Stijn wilde vooral van zijn stress af.

En dat lukte.

De douche, de frisse douchegel, de zachte badjas, de rust in huis — maar vooral de onverwachte intimiteit van dat moment maakten dat hij zijn professionele pantser even liet zakken.

Hij werd verlegen, moest lachen, werd opnieuw stil.

En ergens tussen die blikken, die eerste voorzichtige aanrakingen en de groeiende spanning veranderde de vraag “Mag ik me hier, voor jullie omkleden?” in iets wat geen van ons drieën nog helemaal had voorzien. Er werd gevoeld, gestreeld, getongd, elk plekje werd gelikt. Drie stijve pikken tegen elkaar…zijn kontje werd gerimd en geneukt…

Toen hij later opnieuw voor de spiegel stond, zag hij er weer uit als de keurige werfleider die naar een zakelijke avond moest.

Alleen zijn blik was anders.

Hij trok zijn overhemd recht en keek ons aan.

“Ik weet echt niet wat hier juist gebeurd is.”

Wij glimlachten.

Hij ook.

Bij de deur draaide hij zich nog één keer om.

“Maar ik weet zeker dat ik terugkom.”

De volgende dag kwam zijn bericht.

Ik moet nog altijd een beetje bekomen.

Even later:

Ik blijf eraan denken.

En uiteindelijk:

Het leek echt alsof ik plots in een gaypornofilm was beland.

Daarna kwam nog één bericht.

En eerlijk? Ik verlang ernaar om veel vaker langs te komen.Nu weet ik wat ik thuis mis.

Sindsdien is Stijn weer de werfleider van de nieuwbouw.

Helm op. Plannen onder de arm. Professionele blik.

Maar wanneer hij ons ziet, verschijnt die kleine glimlach opnieuw.

En wij weten inmiddels precies wat die betekent.

Hij heeft geen ijsje meer nodig.

Hij heeft geen excuus meer nodig om bij ons binnen te komen.